Harry Duda, Księga Hioba wierszem. Projekt okładki: Bolesław Polnar. Redakcja i korekta: Zespół. Wydawca: Oficyna Wydawnicza STON 2, Kielce 2001, s. 128.

Harry Duda (ur. 1944), mieszkający w Opolu pisarz średniego pokolenia, autor 27 książek, w tym kilkunastu zbiorów poezji. Tematyka biblijna i ewangeliczna w jego twórczości znalazła wybitny wyraz w Psalmach Dawida wierszem (cała biblijna Księga Psalmów w 6. zbiorach, jakie ukazały się w latach 1992-1996 nakładem Oficyny Literackiej „Wers” w Opolu) oraz w monumentalnym dziele (10 tys. linijek), prawdopodobnie bez odpowiedników w literaturze światowej, pt. Jezus Chrystus. Poetycka wizja czterech Ewangelii, wydanym (bibliofilsko) dla uczczenia 2000-lecia chrześcijaństwa i dedykowanym Ojcu Św. Janowi Pawłowi II. Dzieło to obejmuje jednym tokiem sugestywnej poetyckiej opowieści (13-zgłoskowcem) trzy ewangelie synoptyczne i Ewangelię św. Jana. Oba te utwory cieszą się wysokimi ocenami znawców.

Obecnie otrzymujemy poetycki przekład-transkrypcję najtrudniejszej chyba księgi Starego Testamentu – Księgi Hioba. Ten jeden z najstarszych w literaturze świata dramat (zachowujący wszak jedność miejsca, czasu i akcji), a zarazem prekursor filozoficznego dialogu (patrząc nań wyłącznie od strony gatunkowo-literackiej), podnosi fundamentalny do dzisiaj problem sensu cierpienia i poddania próbie cierpienia, a zwłaszcza cierpienia niczym nie zawinionego, jak też zawierzenia Bogu; granic ludzkiej oceny sytuacji moralnych i granic ludzkiej wolnej woli; dialogu człowieka z Bogiem oraz problem wszechmocy Bożej. Ta starotestamentowa księga obfituje w miejsca „ciemne”, niezrozumiałe nawet dla biblistów (a w każdym razie budzące wśród nich kontrowersje). Jej tradycyjne przekłady operują językiem bądź nazbyt już „starożytnym" (przez co trudno zrozumiałym dla przeciętnego użytkownika polszczyzny), bądź nazbyt, niestety, potocznym i artystycznie (oraz semantycznie 1 stylistycznie) niedbałym, przez co treść księgi, wbrew intencjom, tym bardziej ulega zaciemnieniu.

Autor Księgi Hioba wierszem zdołał, jak się wydaje, jednocześnie skutecznie dokonać swoistej egzegezy tekstu, przez co otrzymujemy tekst bez tych miejsc „ciemnych”, a czytający ma wrażenie opowieści przejrzystej i potoczystej, niesionej kunsztownymi, regularnymi strofami splecionego 13- i 10-zgłoskowca. Biblijny nurt w twórczości Harry ego Dudy świadczy też niewątpliwie o rozległych kompetencjach Autora – wybiegających znacznie poza same tylko artystyczne i literackie zagadnienia. Wszystkim, którzy interesują się tematyką biblijną, a ich zetknięcie się z przekładami kanonicznymi Starego Testamentu sprawiło im trudności w odbiorze, polecamy lekturę niniejszej transkrypcji, która może być pomocna w przybliżeniu biblijnej rzeczywistości, a zarazem dostarczy wielu artystycznych wrażeń płynących z piękna polszczyzny.