Konkurs literacki „O Laur Jabłoni 2026” w Grójcu 

 

Rozstrzygnięto XLVI Konkurs Literacki „O Laur Jabłoni 2026” w Grójcu. Jury w składzie: Andrzej Dębkowski – przewodniczący, Paweł Łęczuk i Zbigniew Milewski – członkowie, na posiedzeniu on-line w dniu 26 czerwca 2026 roku postanowiła przyznać następujące nagrody i wyróżnienia:

 W konkursie głównym „O Laur Jabłoni 2026”:

I nagroda (900 zł) – godło Chipsy – Agata Campr z Warszawy;

II nagroda  (700 zł) – godło Śmierciarka – Mirosław Gabryś z Cieszyna;

III nagroda (500 zł) – godło Niezapominajka – Katarzyna Wiktoria Polak z Krakowa.

 

Jury postanowiło także przyznać trzy równorzędne wyróżnienia po 300 złotych:

godło Penelopa – Anna Piliszewska z Wieliczki;

godło Plastik – Alicja Dydyna z Wrocławia;

godło Przeszłość nadchodzi – Piotr Zemanek z Bielsko-Białej.

 

Przyznano również Nagrodę specjalną w wysokości 500 zł za wiersze „O tematyce Grójeckiej”, którą otrzymał: godło MINOS – Wojciech Bober z Wodzisławia Śląskiego.

Jury stwierdza także, że XLVI Ogólnopolski Konkurs Poetycki „O Laur Jabłoni 2026”, organizowany przez Miejsko-Gminną Bibliotekę Publiczną im. W.S. Laskowskiego w Grójcu, jest wydarzeniem o ugruntowanej renomie i znaczącej pozycji na mapie ogólnopolskich konkursów literackich.

Czterdziesta szósta edycja potwierdza trwałość tej cennej inicjatywy, która od 1980 roku służy promocji poezji, odkrywaniu nowych talentów oraz upowszechnianiu kultury słowa. Jury z uznaniem podkreśla również rolę konkursu w popularyzowaniu dziedzictwa Ziemi Grójeckiej oraz inspirowaniu twórców do podejmowania tematów związanych z jej historią, tradycją i wyjątkowym krajobrazem.

 

I miejsce Agata Campr (godło:Chipsy)

neuroPunk

 

Ma w tej dopaminie coś jeszcze, rozpuszczony

jakiś olej, bo jej gęstość przekracza normę.

Dogmat ciężaru pływa. Ile witamin w marzeniach? Za mało

wapnia, Tym marzeniom kości

nie wyrosną. Poprawić.

 

W układzie kary zagnieżdżona zwrotnica wyprodukowana

przez „bic”a”. Pośród długopisów i maszynek do golenia

przekorny typ, który kocha nagrody im. Zdarzeń Losowych.

Real crime zapchany chipsem paprykowym, co cebulowemu

życie złamał. Chrupały zębatki. Zdrowie się

rozpuszcza w ustach.

 

Serotonina wraca. Ona nie będzie się ciągle

oddawać obcym synapsom. Ona się czuje dobrze

 w stałym chemicznym związku. Samica alfa

 ciągnie za kąciki ust. Powaga nie pasuje

 do twarzy

 

Nerwowe oczy. Nic w człowieku

nie jest połączone

spokojem. Chcą by dobrać buty

pod kolor skóry

 

 

Miniamen

 

gdy zasłabliśmy wszyscy kradnąc z naprzeciwka bluescreen,

kiedy w biegu do nieprzytomności uprzytomniliśmy sobie,

że czasem to jedyny sposób; gdy nas zawiesiło na miniamen,

rozgrzewkę godziny – wtedy nie umieliśmy inaczej

 

ciało samo hibernuje od czasu do czasu, ale nie wskutek

prośby. tylko, kiedy ciągnie się za dźwignie zębów mądrości.

na trytytkę się z człowiekiem zespaja ranę. przeszczep

z zaświatów.

nie wszystko pod powiekami powinno

zostawiać

 

niektóre vulnusy tak się rozrastają, że z nich trzeba

uciekać, nie oglądać się, bo inaczej

będziesz słupem soli

na tę ranę

 

nie patrz, nie patrz. szkoda marnować

na to pamięci

w oczach.

 

 

Gojenie

 

kiedy się zabliźniam i lecą ze mnie bandaże

to w moich liniach demarkacyjnych jest

przedświąteczny ruch

ciało jest szybciej niż zwykle kiedy musi

coś poprawić ciało leży żwawiej

kiedy w trakcie snu poleruje

i oblizuje kostki

 

przeżyłam już natarcie bloków

operacyjnych i impulsy nerwowe które

zbyt szybko rozłączały dialogi

słowa zbyt pojemne choć

format standardowy

miałam na pieńku z myślami

po których zostały

wyłącznie pnie

 

zabliźniam się starannie bez

pośpiechów wpisanych w czekanie

te kule mogłyby zamiast mnie

chmury podziurawić żeby modlitwy

miały jak przejść

 

 

Nerw

 

w bardziej nerwowych

układach nerwowych jest więcej maści

wszelakiej. czas przychodzi do nich przypadkiem

i wywala całą donicę. kwiat, by

wyrosnąć z tej ziemi, potrzebowałby

 

żurawia. w drugich policzkach przedłużona

rozgrzewka, pół pośladka wypięte do końca.

jesteśmy gotowe na pełne

 

tętno. przywidzenia w niektórych układach

mają drzwi obrotowe

i z półobrotu wchodzą.

czasem bola nas stawy, w których

pływają kości

prawdziwych ludzi

 

 

Studia

 

Byłam studentką znakomitą, a z laurem z saszetki;

psychologia jawy mi się śniła po nocach, potem

jej szukałam w skryptach. wycinek mojego stypendium

do histopatologii nosiłam, żeby sprawdzić

jak przelew wpłynął na

stan

 

Te kolosy nie były jakieś straszne. Kwantowa fizyka

pytań dowodzi, że każde ma odpowiedź do pary.

Trzeba je umieć odpowiednio połączyć.

Znam pępowiny

 

Lustro mi się zawieszało czasem

przed wyjściem, a na wyjścia musiałam

uważać, bo miałam limitowany przydział

przepustek do zwykłego realu.

 

Byłam studentką znakomitą, odsiedziałam ni to zawiasy

ni to areszt śledczy. Świat mnie nie szukał. Teraz może

da się pomacać nie przez

szkło

 

 

II miejsce Mirosław Gabryś (godło: ŚMIERCIARKA)

Leżę

 

Jak będziesz tak leżeć całymi dniami

to  życie przeminie ci bez wspomnień

i nic cię nie zaboli,

chyba że palec w drodze do łazienki

napotka coś twardego,

lecz taki ból przechodzi na jednej nodze,

szybciej niż ty,

tymczasem mowa o bólu z gumy do żucia

i flaków z olejem,

a zarazem o bólu tak dobrym, że rozwija

tego, który się zwija,

więc zostaw łóżko z serialem,

zrób coś, rusz się, leć

na złamanie karku,

niech kark też coś ma z życia.

 

 

Guma

 

Wyszliśmy, nie płacąc,

a potem w nogi na pietach z gumy,

bo pięty już nie te, a i reszta ciała

jakby się obraziła, zmarszczona niemiło,

więc gdy kelner biegł za nami,

to choć myśleliśmy, że za nami się kurzy,

on deptał nam po piętach i deptał,

jakbyśmy nie byli już dość zdeptani

i przyklejeni do asfaltu jak gumy.

Gdzie jesteś, chłopcze, radośnie odklejony

i otwarty na żucie takie, jakie jest?

 

 

Piach

 

Mam piachu po pachy

i ciągle się sypie.

Myślałem, że go wywiozłem,

medytując i afirmując.

Nawet oddychałem

według podręcznika,

a piach mieszałem z błotem

zgodnie ze wskazówkami.

Myślałem, że go wybrałem,

a to on wybrał mnie

i po mnie się wspina.

Już sięga dziurek w nosie,

już jest powyżej uszu

i poniżej pasa,

już przechodzi ludzkie pojęcie

i zasypuje nadzieję,

lecz ta ostatnia resztkami sił

sięga po komplet do piaskownicy.

 

 

Pieskie życie, mówi coach

 

Oddech to życie, więc żyj głęboko,

nie taplaj się w brodziku,

płyń po morzach i oceanach,

bądź wodołazem, nie yorkiem.

Czego się trzęsiesz na słabych nóżkach?

Czemu się dusisz, czemu toniesz

na smyczy i z kością w gardle?

Weź głęboki wdech, przytrzymaj

i wypuść z wydechem wszystko,

co ci nie służy. Spuść ze smyczy

lęk i smutek, niech zginą pod kołami,

rzuć się na radość i szczęście.

 

 

Stacja

 

Jedni patrzą na rozkład, inni tylko siedzą,

nie szukają połączenia, nie liczą na przesiadkę,

choć nigdy nie wiesz, kiedy się trafi pociąg

w pociągu. Na chwilę zaśniesz i tracisz rozum,

portfel lub jedno i drugie. Chwila nieuwagi

i siedzisz pod charczącym megafonem

z kredytem i dziećmi, a labirynt szyn układa się

w pętlę.

Będziesz błądzić na rozjazdach,

bo błądzić jest rzeczą ludzką. Będziesz tkwić

na bocznicy, samotny i nierozumiany.

Będziesz czekać na cud odjazdu, dokądkolwiek,

byle dalej stąd.

Podobno najlepiej jechać z prądem

i zaufać rozkładowi.

 

 

III miejsce Katarzyna Wiktoria Polak (godło: NIEZAPOMINAJKA)

 

parabola o dziadkowym kamieniu

 

najbardziej lubił siadać na wygrzanym kamieniu,

za skrzypiącą kotarą rozrośniętych zarośli, których nie ma

od wczoraj. wolał patrzeć z ukrycia na snujących się ludzi,

albo wawelskie wzgórze. czasem nas straszył

smokiem – jednak nikt się go nie bał.

 

jeśli z sobą miał wędkę i woreczek z zanętą, na tym

płaskim kamieniu tężał i trwał w bezruchu. łapał: zwykle

oddawał Wiśle wszyściutkie złowione leszcze – wskakiwały

ochoczo. lubiliśmy ten plusk. plotkowano na Plantach,

że nasz dziadek to dziwak.

 

aż raz hejnał mariacki zabrzmiał nieco płaczliwiej, wiatr

na Błoniach zaszlochał, wprawiając rośliny w drżenia.

w czapce z piórami pawia i w najlepszej koszuli dziadek

wspiął się po gruszy, by pokłonić się Bogu. wstęga wody w

przyblakła, pociemniały zakola, skurcz boleśnie przeniknął

serce jego kamienia.

 

 

parabola o chmurze nad Bronowicami

 

gdy letni skwar i drzewa nie nadążają

owijać w pieluszki cienia rodzące się

pąki malw, na płocie, którego nie ma,

pieje kogut i budzi

 

metafizyczną porę. światło stroi Rydlówkę

w blask i w zapach liryki. pyłki roślin

w powietrzu kręcą się jak zapaski.

 

z sekretnego wymiaru wysnuwa się

nitką dymu kształt poety, co nagle

schyla nad kartką głowę.

 

zgiełk go płoszy – więc czmycha.

dryfuje po siwym niebie

niedokończony wiersz.

 

 

parabola o drzewach na Rynku

 

drzewa szumią dorożkom i koniom w uprzężach

deszczu. lubią rzucać gołębiom i przechodniom

swój cień, czasem sennym kwiaciarkom liść

jak list cisnąć w barwne, przyklapnięte bukiety,

 

mawiał dziadek i patrzył w wielki plaster betonu

wokół wieszcza Adama i skurzonych Sukiennic.

one wrócą – zapewniał. choć kręciliśmy głowa –

przyciągnie je żal – jak magnes.

 

drzewa wrócą na Rynek – napisano w gazecie.

nie zgadnę, czy dziadek wie, skoro odszedł

za chmurę. nie ma komu ogłosić, że nim

przyjdą kasztany i przycupną

 

jak dawniej, cień rzucając kościołom, Bóg

obmyślił już korę, kształt i liści spadanie

w jesień pełną szelestów, z zielonym

rumieńcem wieków.

 

 

Grójec. jabłkowy ekspress

 

w sadach skrzypią drabiny, jabłkiem turlika

światło. w palcach kruszy się susz pierwszych

liści, pomiętych jak banknoty w kieszeniach.

 

skrzynia na skrzyni – zapach spakowany na

drogę. spakowane ogonki, miąższe, skórki,

kolory, magnetyczna zamszowość. u wozu

 

koń strzyże uchem, żuje słodycz owocu. i

naraz świśnięcia bata, trzeszczenia drewnianych

kół, histeryczne podskoki fur po ośki tonących w

 

błocku. byle do pierwszej rampy. postękuje jak

stary, zniedołężniały niedźwiedź zgnuśniała

lokomotywa, nim się zerwie, potoczy, zostawiając

 

dym żalu, ze to ostatni kurs, ze to koniec

epoki zaczarowanych sadów. czar wagonów i skrzynek

stężeje jabłkową łezką – bąbelkiem

 

kwaśnego soku.

 

 

Nagroda specjalna Wojciech Bober (godło: Minos)

Dzwonnica, Grójec

 

Dzwonnica soi z boku placu.

Nie trzeba być w środku,

żeby wszystko słyszeć.

 

Deski ściemniały od słońca.

Przy kamieniu trzyma się chłód.

Jasna droga skręca lekko

między cień i otwarty kurz.

Po sumie wychodzą ludzie,

kobiety poprawiają chustki,

mężczyzna strzepuje pył z rękawa,

dziecko przystaje przy murze.

 

Drzewa stoją wysoko.

Dalej sad bierze światło

aż po ostatni rząd.

 

Ten sam mężczyzna schodzi z placu

powoli, jakby nic nie nagliło,

ale zaraz skręci między jabłonie.

W kieszeni ma scyzoryk,

na butach cienką warstwę pyłu,

w głowie noc sprzed dwóch tygodni,

po której na ziemi leżały płatki.

Nie ogląda się na kościół.

Idzie w stronę drzew.

Przy pierwszym zatrzymuje dłoń na gałęzi,

jakby sprawdzał gorączkę.

Nic nie mówi.

Z daleka dochodzi dzwon

i zaraz cichnie w liściach.

 

 

Przymrozek

 

Nad ranem sad jest niżej niż zwykle,

jakby noc przycisnęła go do ziemi

i kazała milczeć.

 

Między rzędami jabłoni stoi ojciec,

sprawdza powietrze dłonią,

jakby można było wyczuć nieszczęście

zanim wejdzie w pąk.

 

Kwiaty jeszcze wczoraj stały otwarte,

białe, cienkie, wystawione na wszystko.

Dzisiaj każdy z nich trzyma chłód

w samym środku.

 

Od strony rowu sunie dym,

niski, ciężki, posłuszny ziemi.

W beczkach tlą się stare deski,

mokre gałęzie, trochę słomy.

Nie pali się ogień,

pali się czas kupiony do świtu.

 

Potem rusza woda.

Na gałęziach osiada lód,

przez chwilę wygląda to jak klęska,

jakby nic nie miało puścić,

ale pod cienką skórą szkła

jeszcze trzyma ciepło,

jeszcze trwa zielone.

 

Tylko wąż, pompa, kroki, para z ust.

Bo jabłko nie zaczyna się jesienią,

kiedy jest rumiane i ciężkie w dłoni,

tylko teraz,

gdy mróz chce wejść w kwiat

i zostać w nim.

 

Ten sad rodzi się z nocy bez snu,

z dymu, wody i ludzi,

którzy stoją między drzewami

aż zrobi się jasno.

 

 

Po odtajaniu

 

Rano jabłka były twarde jak śruby.

Leżały w krzynce pod ścianą obory,

każde osobno, jakby noc odjęła je od drzewa

i od tego, do czego rosły całe lato.

 

Ojciec nie naciskał palcem.

Powiedział, żeby zostawić je w spokoju,

bo od pośpiechu skórka pęka

i wychodzą ciemne plamy.

 

W kuchni kaloryfer syczał jak stara pompa.

Na parapecie odmarzał ligol, idared,

jeszcze brzmiały porządnie, handlowo,

ale pod skórą coś już puszczało.

 

Z wierzchu nic jeszcze nie pękło.

Jabłko trzymało kształt, kolor, połysk.

Dopiero kiedy matka przekroiła jedno nad zlewem,

miąższ zapadł się cicho.

 

Nie na stół, nie do skrzynki, nie na przechowanie.

Co najwyżej do tłoczni,

na sok, an przecier.

 

Ma dworze sad stał nieruchomo,

gałęzie cienkie, czarne, bez winy.

Mróz nie zrobi hałasu,

tylko zabiera rzeczom ich środek.

 

Podniosłem jedno z ziemi.

Było zimne, ciężkie, prawie piękne.

Na dłoni puściło sok

ciemniejszy niż trzeba.

 

 

Sucha droga

 

Na skraju sadu stała jabłoń.

Pod nią leżał płaski kamień,

gładki od deszczu i butów.

Czasem spadało na niego jedno jabłko.

Tylko jedno.

Nie z samego rana.

Dopiero kiedy słońce obeszło rzędy

i blaszany kubek przy studni

nagrzał się tak, że parzył w palce.

 

Ktoś wcześniej podwiązał złamany pęd,

sznurkiem zdjętym z worka po nawozie.

Przy pniu ziemia była ciemniejsza,

jak po wodzie.

 

Dziecko stałi chwilę w cieniu,

oparte o korę.

Potem wzięło owoc z kamienia,

otarło o koszulkę

i zniknęło między drzewami.

 

Za siatką droga bielała od kurzu.

Tylko liść nad kamieniem

obracał się jeszcze chwilę.

 

 

Wyróżnienia

Anna Piliszewska (godło: PENELOPA)

 

KOŁYSANKI DLA MĘŻA

ŻOŁNA

oko wody przymruża pomarszczoną powiekę. wiatr jest

gniewnym pilotem, powypłaszał z powietrza dymówki

i motolotnie. to chwila

 

niepocałunków i rozplatania rąk. słowa gasną, skulone

od nachalnych podmuchów. w wirze kurzu i liści

ślepniemy, ugięci w pół. naraz cisza

 

przed burzą. nie ocali nikogo grab obrany przez bobry

z kory sztywnych kożuchów: biały, upadły kikut śni

sam siebie – z koroną. martwy, strzeże

 

żeremi jak wieża z kości słoniowej. ozon, kłęby ozonu.

wysoko żelazny boa gryzie supeł przestrzeni. tu woda

jest architektem, spadnie na nas jak jastrząb;

rozpuści – i wypłukani z drapieżnego pejzażu, szklistą,

okrutną falą o zapachu hyzopu odpłyniemy do mórz.

módl się za nami żołno mała i przemoknięta!-

 

jeśli się rozpłyniemy, już się nie odnajdziemy.

 

 

BRZYTWA

nie opuszczaj mnie nigdy, bo rozkraczy się próżnia, bo utraci świetlistość

lamus chromych przedmiotów, bo przyjdą i zaprowadzą niedorzeczny

porządek – przestrzeń stanie się pętlą.

 

nie opuszczaj mnie nigdy, bo wylezie z otchłani wszystko, czego się boję,

bo zamarznę w podmuchach lodowego powietrza. dla ciebie zapalam

lampy i skacze nad przepaściami, zasadzam w ziemi z marketu

 

petunie i pelargonie, dla ciebie wyrywam ciernie z czającego się cienia,

powtarzam, że nie ma wojen, okrucieństwa i śmierci. chwyciłąm się

twojej ręki jak rozbitek na morzu

 

kołyszącej się brzytwy – ostrzem świat się kołysze, wzdyma sadza i sól.

nie opuszczaj mnie nigdy, bo ubędzie łagodność, pęknie laska, o której

idę, umiem się podnieść. zostaną mi tylko koty. i wiersze…

 

 

TRZY BAŚNIE

 

idzie noc; zachrobotał zakrzywionym pazurem w okna

księżyc – kołodziej, wóz zostawił

przed sadem, a na wozie ma baśnie w przepastnym,

łatanym worze. nikt mnie wcale nie pytał, czy zgadzam się

na twój sen – a ty oczy przymrużasz, kołem turla się

ciemność – tylko mi nie zasypiaj!, to je dla ciebie skradnę

i ci szeptem opowiem.

 

baśń pierwsza jest o zajączku: już wyskoczył z lusterka – i kica.

patrz!, bo to jest ten moment: w szmaragdami usianym,

łopianowym parowie, w gumo filcach do kolan stąpa młody

twój ojciec, dźwiga dwa ciężkie kosze prawdziwków albo

maślaków, a ty czekasz na łące i się bawisz lusterkiem.

żółtonogie szerszenie spełniają twoje życzenie, wystarczy że je

wypowiesz. jakie?- sam siebie pytaj, bo mnie przecież tam

nie ma. w skrawku szkła

 

widzisz dziecko, trawy sytą zieloność, a ojciec właśnie się

zbliża i weźmie cię na barana – zaniesie do drugiej baśni,

a ta baśń o miłościach. a pierwsza miłość jak koncha –

skradnie ci ją twój brat, kolejna szumi jak rzeka o przeróżnych

kolorach – niech cię, niosąc, kołysze, zanim połkną ją morza.

a ta ostatnia – z wierszy papierowym wachlarzem i zwierząt

kudłatą świtą; ona będzie cię karmić i przebierać – jak chłopca,

ona pójdzie do Boga się targować o ciebie,

ale On

- absconditus, a jej głos – mysi pisk.

 

ta trzecia baśń jest o suce, którą okrutny człowiek sznurem

przypnie do drzewa, a inny ją odwiąże; poprowadzi do

ciebie – odtąd będziesz przystanią, firmamentem i sensem,

będziesz światem – jak cyrklem mierzonym łapą i stopą… nie!,

nie opuszczaj powiek, podźwignę ich senny ciężar, niech baśń

się toczy i toczy. wiesz, dnieje – i kogut wypiał światłoczułą

godzinę – przecież na sen nie pora. chcesz?, będę Semiramidą:

jeszcze tobie na ucho tysiąc baśni opowiem. tylko mi

 

nie zasypiaj! nie…

 

 

PIES

 

ta obroża i szelki są zrobione jak trzeba: z powietrza, z mgielnego

dymu – weź, bo macha rytmicznie krótki kikut ogona. popod sierści

calunem czy słyszysz

tykanie serca?

 

zmieniłam dobre godziny w świetlisty dywan z kaszmiru – po nim

pójdzie się łatwiej. nie bój się

-z psem jest raźniej i się droga

nie dłuży.

 

wiedziałam, pies jest cierpliwy i w nadchmurzu zaczeka. teraz gdy

nie porafię dłużej zatrzymać ciebie,

przyklęknij, by zapiąć

smycz…

 

 

IS VITALIS

 

widziałam jak się wymknąłeś

z opowieści wiewiórek: kiełkowałeś orzeszkiem

w pulsowaniach przestrzeni. w leszczynowym

zagaju mgła zadarła sukienkę i trzęsły się

łydki situ

 

parowały jeziora. Bóg rozwijał rulony

trawy świętej, nieściętej. pochwalił pożogę

chmur – radłem zorzy orany rudozłoty

widno kres, rdzawe pręgi

powietrza.

 

chwytaj, chwytaj garściami!, coś krzyczało z

 jaworu. co chwytać? miliardy nasion rozhulanych

podmuchem? rześkość, co jest zdziwieniem,

jeśli dopada płuc? echa skrzypień

i dudnień?

 

zostań, zostań!, wołam do chwiejącej się

trzciny, do szerszeni, do wody ubranej w

odbite skrzydło. chcę być ważką i ostrzem

liścia, skrzekiem, ławicą. nieprawda, że szpon

krogulca pruje

 

nitki pejzażu, rozsypał się jasny puch i

pogasły latarki błyskające na bagnach. kłusownik

szablami nożyc wycina, pilnie wycina

geometryczne ściegi w jaskrawości powietrza,

rozkłada zabawki śmierci.

 

jeszcze się szkli szmaragdem oko stawu. wysoko

podniebnym, białym tramwajem bezcielesny

skowronek przemyka; dzwonkiem z powietrza

macha, macha

do snów.

 

 

Alicja Dydyna (godło: PLASTIK)

 

nie wytrzymam chwili dłużej bez tynku który się ze mnie sypie

 

kiedy mogę mieć kotka pieska chomika węża tarantulę przeginkę

kiedy mogę bozię bozię bozię

chciałbym się wiecznie zajmować

 

nie chcę czapeczki którą się składa wkłada rozkłada odkłada

chcę ubrać się w beret na główkę utonąć w szaliku no kiedy dorosnę by tonąć

kiedy mogę mieć antenkę nie chcę już tego oglądać chcę widzieć przez telewizor

przez tatę bo w środku jest św mikołaj on tylko się przebrał

jak gdyby nigdy nic małego

 takiego chcę zobaczyć!

 

z takich górek widokowych że nie trzeba być spokojnym

z takich zajęć dodatkowych że rozciąga się horyzont i wolno przychodzić w przydługim

calutkim pod jego wrażeniem, pod twoim, brevisie, my Vita

 

 

langue de chat, śniadanie kontynentalne

 

podaję się słodko jak zawsze, dzisiaj dżemy jedzą dżemy, tj. bardzo wiele siły

wziętej znikąd, kiedy podaje jak słodko znajdować na sobie koronki, jak

po schodkach z Kinder bueno same schodzą z ciepłych krajów i tak jakoś się splatają, pompony bon bony i oczka, a każde gdzie indziej zagląda, bo

różna rozpiętość zupełnie, no i kolor oczywiście, to też pewnie robi swoje,

on jeszcze gdzieś indziej, bo idąc tzw. siku zdobywa kolejne pomosty, które

zbierają się wokół strumienia, tj. bardzo wiele miejsc

 

pokoje na światach są fajne, kosmosy też spoko, zakątki

i koty w zakątkach, przedziwna statyka

przeciwko pieprzonej animizacji, o której mruczy się z tylu rzetelnych źródeł, odjazd

 

pakuję walizkę na Dżersej

fru fru j’adore, w końcu

można wygrzać tyłek

zamyka uchwyty na kołdrze, na misiu, na jednym spojrzeniu, o którym

nie słychać już nic od miesięcy, więc kołdra we wzorki zostaje

 w plamki, w ciapki, miś na kółkach,

                                                               łaty

powinno wystarczyć długości rękawa

kiedy modystki zaproszą na futro

konieczne pójść trzeba na futro

 

 

by moje wyjście myślało że wyglądam do ludzi

będę chodzić do fryzjera

codziennie zasiadać tuz przed nim

mówić proszę nic nie ruszać

zostawiać pieniądze

 na farby do drewna

 na szczotki do kibli

suszarki do naczyń

nożyczki do paznokci

 

niech myśli że nie mam grzywki

 

 

poruszam się, żeby zużyć wiatr

 

mówię na głos, wybacz, nie wiedziałam, że jestem sama

 

myślałam, że to jakiś rodzaj tańca, którego nie rozumiem,

dlatego tak skupiam się na szczegółach, bardzo się ich uczę,

właściwie to mogę być w ciągu, bo zawsze mam dziury w pamięci i tylko wymyślam

       coś jeszcze i jeszcze i jeszcze

tak jakby tu było, gdzieś blisko

 

kiedyś spróbuje opisać to bardziej ogólnie, żeby nadawało się do słuchania

na razie coś wiecznie przerywa, żyję na wdechu, przecinek,

a potem wydechu, zależy

nie patrzę, nie chcę wiedzieć, jak to brzmi

kiedyś opowiem wszystko wyraźnie, kiedy nie będę już taka zmęczona,

bo płuca odpadną, gdy sama zostanę powietrzem

 

przestanie mną targać i wtedy opiszę przecinek na jednym oddechu, nie zdąży mi przerwać,

poczekaj,

 

postawię go tutaj, pośrodku

bo znowu domagam się tlenu, a potem mam dosyć dwutlenku, zależy

 

na razie nie wyrażę tego inaczej, jak tylko przechodząc przez drogę

 

 

Pod palmą nikt nie jest zieloną

 

wysepką zalana przez morze

nikt nie jest niebieską i chciałby

odetchnąć od wody być sinym

wychodzić na ręcznik

podchodzić do lamy

mówić palmie jestem sama

 

 

Piotr Zemanek (godło: PRZESZŁOŚĆ NADCHODZI)

 

Agonia gołąbka pokoju

 

Biały gołąbek pokoju właśnie  umiera. Leży na stole operacyjnym,

ale to jest operacja wojskowa. Agencje donoszą o rozległej zapaści,

choć powinny o napaści. Literówki ciągle się im jeszcze zdarzają.

 

Na nic zdały się wieloletnie próby utrzymywania go przy życiu;

dokarmianie, pojenie, założenie złotej obrączki, przytulne gniazdko.

Nie pomogła również reanimacja za pomocą  zastrzyku gotówki,

elektryzujący masaż ptasiego serca metoda Eko-wstrząsów,

ani budzenie do aktywności mózgu wywoływaniem eksplozji

przez nieposiadające serca humanoidy z ptasim móżdżkiem.

Najczęściej były to eksplozje nienawiści, chorej zawiści i pogardy

zamienione później na drony, amunicję krążącą i pociski hipersoniczne

 

Brak nalotów do gołębnika spowodował osłabienie gołębich cech.

Wobec nalotów dronowych, nie był w stanie z nimi konkurować.

Oliwna gałązka, którą trzymał w dziobie, wypadła właśnie na bruk.

 

 

Moja Niniwa

 

Przepraszam, że zabieram ci czas,

sam nie mam go już zbyt wiele, więc

pozwól mi zapytać o tę jedną rzecz, która

zamiast przy życiu, trzyma w niepewności.

Gdybyś znalazł u mnie tylko dziesięć dobrych wierszy,

czy nie potępisz wszystkich i nie wrzucisz w ogień?

 

To byłoby dla mnie piekło, gorsze niż Dantego.

Wybacz, że się ośmielę i jeszcze raz zapytam;

gdyby do tych dziesięciu zabrakło mi pięciu,

pięć nie do końca było usprawiedliwionych,

czy pozwolisz im żyć w ich ziemi obiecanej?

 

Nie gniewaj się, proszę, gdy jeszcze raz

będę cię niepokoił i zawracał głowę.

Gdybyś dostrzegł u mnie choćby jeden dobry wiersz,

czy go uniesiesz, nie dasz spłonąć z innymi?

Gdyby to była jedna fraza, jedno słowo prawdziwe,

czy wyciągniesz rękę, nachylisz ucho?

 

 

Elegia o starym człowieku

 

Kiedyś potrafił zatrzymać światło, którym opowiadał historie

klatka po klatce, niczym w kalejdoskopie z dzieciństwa.

Umiał patrzeć w lustro jak w wodę, odbijała światło i cienie.

Wysyłał to światło do ludzi, zarzucał wędkę. Podchodzili blisko.

Kiedyś zaklinał powietrze, budząc się do życia vibratem trąbki

a muzyka wlewała się między ludzi, ponad domy i miasta,

budując mosty, oświetlając drogi, ogrzewając wnętrza.

 

Dziś gołębi puch przysiadł na głowie. Pożegnał połowę siebie,

tę, z którą był zrośnięty od pierwszego krzyku i tę, z którą

przeżył wszystkie wiosny i jesienne w swingowym rytmie.

To  o czym marzyli, tęsknąc, przyszło jakieś niewydarzone.

Nauczyli się kochać je jak swoje, ale dar nieba stał się udręką.

Kiedy zimny wiatr przebiegł przez dom i zabrał wszystkie głosy,

zgasły w nim światła. Izby wypełniła cisza, ciało zdrewniało

 

teraz dłonie niezgrabnie dotykają instrumentu, z trudem

dzielą oddech. Mógłby go już zatrzymać, ale wie, zostały

czyjeś pisklęta, które muszą dorosnąć, więc szykuje śniadania,

wyprawia je do szkoły. Wieczorami opowiada świat, ten który

powinny zapamiętać, zabrać w drogę, żeby z niej nie zeszły

i żeby umiały trafić do niego, gdy trzeba będzie zapalić znicz.

 

 

 

Brama

 

przyszedłem z pusta miską jak żebrak, po to nic, które ci zostało

i teraz jestem twoim królem, z całym moim ubóstwem.

otworzyłaś swoje pałace, ograbione ze złota i marmurów,

położyłaś pod nogi niebo, w którym spłowiał błękit

a mimo to, stoję z miską pod bramą zachwytu i czekam

wierząc, że stanie się cud przemienienia i umrze czas